GÜNÜN SOHBETİ

 

"Şakîk-ı Belhî’nin [rahmetullahi aleyh] Tevekkülü"

 

Şakîk-ı Belhî [rahmetullahi aleyh], bir kıtlık senesinde bir köle gördü; köle, şen şakrak gülüp eğleniyordu. İnsanlar ise günlük yiyecek derdi ile uğraşıyorlardı. Şakîk-ı Belhî

[rahmetullahi aleyh] köleye,

 

“Sendeki bu rahatlık ve sevinç nedir? Şu insanların çektiği sıkıntı ve üzüntüyü görmüyor musun?” diye sorduğunda köle:

“Bundan bana ne? Benim efendimin kendisine ait özel bir köyü var; ihtiyacımız olan her şey oradan geliyor” dedi. Bu söz, Şakîk-ı Belhî’yi [rahmetullahi aleyh] uyandırdı ve,

“Bunun efendisinin hususi bir köyü var; halbuki efendisi aslında yaratılmış fakir biridir. Durum böyle iken bu köle rızkı için hiç endişe etmiyor; yüce Mevlâsı zengin olan bir müslümanın rızkı için endişe çekmesi nasıl uygun olur?” dedi ve rızkı konusunda kalbinden endişeyi atıp yüce Mevlâsına ibadet ve taate yöneldi.