GÜNÜN SOHBETİ

 

"Herkes Sevdiğiyle Beraber Olur"

 

Sahâbe-i kirâmdan Sevbân [radıyallahu anh], bir gün mahzun bir vaziyette Allah Resûlü’nün huzuruna girdi.

Resûl-i Kibriya [sallallahu aleyhi vesellem],

 

“Neyin var senin?” diye sordu. Sevbân:

“Ey Allah’ın resûlü! Ben sizi nefsimden, çocuklarımdan, ailemden ve malımdan daha çok seviyorum. Evimde otururken sizi hatırlıyorum. Duramıyorum, hasretinizden ölecek gibi oluyorum. Derhal koşup sizi görmeye geliyorum” dedi ve ağladı. Resûlullah [sallallahu aleyhi vesellem] niçin ağladığını sordu, Sevbân [radıyallahu anh] şöyle dertlendi:

“Sizin ve benim vefat edeceğimizi düşündüm. Siz ahirette peygamberler ile yüksek makamlarda bulunursunuz, ben cennete girsem bile, aşağı makamlarda bulunurum, sizi göremem, bunun için ağlıyorum” dedi. Peygamber Efendimiz 
[sallallahu aleyhi vesellem] sükût buyurdu. Biraz sonra, Cebrâil [aleyhisselâm] şu âyeti indirdi:

“Kim Allah’a ve Resûlü’ne itaat ederse işte onlar ahirette Allah’ın kendilerine özel ihsanlarda bulunduğu peygamberler, sıddıklar, şehidler ve salihlerle beraber olacaktır. Onlar ne güzel arkadaştır. Bu Allah’tan bir ihsandır. Her şeyi bilici olarak Allah kâfidir” (Nisâ 4/70).

Bunun üzerine Resûlullah Efendimiz [sallallahu aleyhi vesellem] ona,

“Müjde sana, sevin” buyurdu (Taberânî, el-Kebîr)