GÜNÜN SOHBETİ

Sohbetin en kıymetlisi, salih insanlarla olanıdır. Bu sohbet, Allah dostları ile beraber olmak ve onların nazarı altına girmektir. Buna manevi terbiye denir. Böyle bir sohbet ve beraberlik bütün hayırların anahtarıdır. Çünkü bu sohbetle gönülden gönüle İlâhî sevgi akar, ruhlar feyizlenir.
Allah dostlarının sözlerinden çok halleri insanları etkiler. Onları görenler Allah’ı (c.c) hatırlar, güzel ahlâka yönelir. Sahabenin Allah Resûlü (s.a.v) ile yaptığı sohbet böyleydi. Peygamber Efendimiz’in (s.a.v) saadetli kalbinden aldıkları nur ve sevgi ile yüce Allah’ı tanıdılar, sevdiler. Hallerini ıslah edip güzelleştiler ve ebedî saadete erdiler.
Sahâbe-i kirâm hep bu sohbet ile ayakta duruyordu. Peygamber Efendimiz’den (s.a.v) ayrı kaldıklarında, bunu kendi aralarında yapmaya çalışıyorlardı. Abdullah b. Revâha (r.a) bazen arkadaşlarına, "Gelin, Allah için oturup meclis kuralım, bir saat imanımıza iman katalım” derdi. Bunun ne demek olduğunu anlamayan bir sahabi, gidip durumu Hz. Peygamber’e (s.a.v) anlattı. Resülullah Efendimiz (s.a.v),
"Allah İbn Revâha'ya rahmet etsin; o, meleklerin katıldığı ve övündüğü zikir meclislerini seviyor, sizi ona davet ediyor"
(Ahmed b. Hanbel, el-Müsned, 3/265.) buyurdu.
Saadet asrından sonra böyle bir sohbet, ancak Hz. Peygamber (s.a.v) ahlâkı ile süslenmiş Allah dostları ile yapılabilir. Her insan böyle bir sohbete muhtaçtır. Çünkü kalplerin ilacı ondadır. Bir edep ehlini görmeyen edebi öğrenemez.